Achteraf gezien is de aanloop naar mijn burn-out acht jaar geleden begonnen omdat ik niet goed hersteld was van overspannenheid. Mijn motto was: mouwen opstropen en gaan!
Met het verstrijken van de jaren werd de bedrijfscultuur harder en mijn leidinggevende was erg directief. Ik kreeg commentaar dat het nog zakelijker moest, dat ik nog meer moest presteren en men verwachtte dat ik 24/7 bereikbaar zou zijn, wat ik niet deed.
Geld verdienen is oké, maar er is meer in het leven dan dat. Alleen maar geld willen verdienen kost mij te veel energie. Gelukkig had ik ruimte om zelf mijn werk in te richten.
In de winter van 2020 ging het niet meer. Letterlijk geen puf meer en ik kon alleen maar slapen. Zelfs praten kostte mij energie. Mijn bed uitkomen was elke dag een opgave, want ik was zo moe.
Het traject bij BoFit heeft mij geholpen om weer te herstellen. Zo had ik een doel om op tijd in het bos te zijn, ook al moest ik mij er naartoe slepen.
Door het wandelen met mijn BoFit-coach/hulpverlener merkte ik dat ik ging vertragen. Door langzaam te wandelen merkte ik pas dat mijn hoofd topzwaar was. Dat was pijnlijk om te ervaren.
Tijdens de talloze wandelingen en inzichtgevende oefeningen ging ik mijn lijf meer voelen. Ervaren hoe mijn voeten zich afwikkelden op de zanderige ondergrond. Ik voelde de regendruppels op mijn huid en zag de bladeren vallen. Ik rook de zilte geur van de herfst. Mijn zintuigen werden geprikkeld en daardoor werd mijn hoofd lichter.
Mijn BoFit-coach/hulpverlener stelde zich neutraal op: ze luisterde en ze had geen oordeel. We deden oefeningen en op speelse wijze merkte ik dat ik geen grenzen aangaf en altijd door wilde gaan. Best confronterend.
Ik voel me nu meer geaard, steviger en bewuster en dat maakt een wereld van verschil. Dit zorgt ervoor dat ik nieuwe ervaringen opdoe. Mijn hoofd haakt af als ik te veel nadenk. Dan krijg ik hoofdpijn en word ik moe, en kom dan moeilijk uit mijn woorden. Analyseren kost mij nog moeite en langdurig focussen ook.
Mijn lijf daarentegen weet het wel. En daar vertrouw ik op. Want dan kom ik in contact met een omgeving en mensen waar ik energie van krijg. Dan kan ik automatisch meer aan. Ik ervaar ook dat ik tijd nodig heb zodat voelen en denken een nieuwe balans krijgen. Een balans die duurzaam is.
De woorden van mijn coach hoor ik nog regelmatig in mijn hoofd: voel je je voeten nog? Hoe is je ademhaling? Je hebt zelf de regie! Wat helpt jou? Wat is behulpzaam en wat heb je nodig?
